۸ بهمن ۱۳۹۵ , ساعت ۱۴:۵۸
5143

معرفی آپشن های خودرو بخش پنجم

بخش تجهیزات فنی

این بخش شامل ۱۵ مورد از آپشن های پرکاربرد می باشد که در هر پست ۵ عدد از آنها به شما عزیزان بطور کامل معرفی می گردد..

 

۶٫ترمزهای پنوماتیک

در ترمزهای پنوماتیک (Pneumatic Brakes) به جای روغن از هوا جهت اعمال فشار روی چرخ ها استفاده می شود. در این نوع ترمزها، هوا توسط کمپرسور فشرده می شود. کمپرسور، هوا را به داخل مخزن ذخیره هوا پمپ می کند. گفتنی است، کمپرسور نیروی محرکه خود را از طریق تسمه، زنجیر، یا چرخ دنده از موتور خودرو می گیرد. دقت داشته باشید که حجم مشخصی از هوا را می توان در مخزن ذخیره کرد؛ اما چون کمپرسور به طور مستقیم به موتور متصل است، هر زمانی که موتور روشن باشد، کمپرسور نیز شروع به پمپ کردن هوا می کند. بدین منظور از یک کنترل کننده فشار هوا استفاده شده است تا هر وقت فشار هوا به حداکثر میزان خود رسید، کمپرسور را غیرفعال کند.

در کمپرسور هوا، از فیلتر برای تصفیه هوای ورودی به داخل مخزن استفاده شده است؛ زیرا هوایی که به داخل مخزن پمپ می شود، باید تمیز باشد. البته رطوبت هوا را نمی توان با فیلتر گرفت و هوا را خشک کرد. ازاین رو در برخی موارد دیده می شود که در مخزن هوا آب وجود دارد. وجود آب در مخزن، مشکلات زیادی را در سیستم ترمز پنوماتیک به وجود می آورد. این مشکل در فصل های سرد آسیب بیش تری به سیستم ترمز می زند. بدین صورت که وقتی آب در مخزن یخ می زند، عملکرد ترمز پنوماتیک کاهش می یابد. برای رفع این مشکل، دریچه ای در زیر مخزن تعبیه شده است که باید به طور منظم توسط راننده باز شود تا آب اضافی به طور کامل از داخل مخزن خارج شود. در برخی مخازن، دریچه های اتوماتیک وجود دارد که در فاصله های زمانی مشخص، باز می شوند و آب اضافی از داخل مخزن خارج می شود. خودروها به ویژه ماشین های سنگین بسته به نوع و عملکرد سیستم ترمز پنوماتیک شان از یک یا چند مخزن هوا استفاده می کنند.

البته در برخی موارد برای جدا کردن آب و رطوبت از هوا، از دستگاه خشک کننده نیز استفاده شده است. این دستگاه که بین مخزن و کمپرسور هوا نصب می شود، هوا را پیش از انتقال به مخزن دریافت می کند و از طریق سیستم گرمایش آن را گرم می کند تا خشک شود. سپس هوای خشک وارد مخزن می شود.

گاهی ممکن است به دلیل عملکرد نادرست سیستم کنترل کننده فشار هوا، هوای بیش  تری وارد مخزن شود و در نهایت مخزن را منفجر کند. ازاین  رو، یک سوپاپ اطمینان روی مخزن تعبیه شده است تا در چنین شرایطی از انفجار مخزن جلوگیری کند. نقش این سوپاپ در حقیقت این است که در مواقع اضطراری وقتی  که فشار هوای درون مخزن بیش از حد مجاز شده است، باز می  شود و هوای اضافی را تخلیه می  کند.

پس از این  که فشار هوا به اندازه کافی کاهش یافت، سوپاپ بسته می  شود. دریچه سوپاپ اطمینان، در واقع توسط یک نگهدارنده توپی شکل که پشت آن یک فنر وجود دارد، باز و بسته می  شود. فنر با افزایش فشار هوا، فشرده و جمع می  شود. بدیهی است، با جمع شدن فنر، هوای اضافی خارج می  شود. پس از این  که هوای اضافی خارج شد، فشار وارد بر نیروی فنر نیز کاهش می  یابد و فنر باز شده و دریچه سوپاپ بسته می  شود.

وقتی راننده پدال ترمز را فشار می  دهد، با باز شدن دریچه هوا، فشار هوا به طرف ترمزها هدایت می  شود و ترمز روی چرخ ها عمل می  کند. با رها شدن پدال ترمز، فشار هوای وارد بر ترمزها از دریچه دیگری خارج می  شود و ترمزها آزاد می  شوند.

 

وقتی که راننده پدال ترمز را فشار می دهد، هوا از مخزن به سمت ترمزها می رود و وارد اتاقک ترمز می شود. اتاقک هوا توسط یک دیافراگم به دو قسمت تقسیم شده است. فشار هوا باعث حرکت رو به جلوی دیافراگم می شود و پس از قطع شدن فشار هوا، دیافراگم توسط یک فنر به جای اول خود باز می گردد. با جلو رفتن دیافراگم، یک شفت به نام میله فشار که در تصویر زیر به رنگ قرمز نشان داده شده است، به سمت جلو حرکت می کند و قطعه نارنجی رنگ را به سمت به جلو حرکت می دهد.

همان طورکه در شکل زیر می بینید، حرکت قطعه نارنجی رنگ باعث چرخیدن قطعه زرد رنگ به نام S می شود. با گردش این قطعه S شکل، لنت های بالا و پایین در داخل کاسه چرخ، به سمت بیرون فشار داده می شوند و ترمز عمل می کند که در نتیجه این عمل خودرو متوقف می شود.

 

۷.دیفرانسیل ضد لغزش

 

 

همان طورکه در مورد اساس کار دیفرانسیل (Differential) توضیح داده شد، تایرها به ویژه زمانی که اتومبیل در حال دور زدن سر پیچ است، با سرعت های متفاوتی دارند. به طوری که چرخ های به سمت داخل پیچ، مسافت کم تری را نسبت به چرخ های به سمت خارج پیچ، طی می کنند. ازآن جاکه سرعت خودرو، از تقسیم مسافت بر زمان به دست می آید، چرخ هایی که مسافت کم تری می پیمایند، با سرعت کم تری گردش می کنند. گفتنی است، برای تایرهایی که نیرو به آن ها منتقل نمی شود، مشکلی به وجود نمی آید؛ زیرا به یکدیگر متصل نیستند و به طور مستقل گردش می کنند. اما چرخ هایی که نیرو به آن ها منتقل می شود، به یکدیگر متصل هستند و هر دو، نیروی خود را از یک موتور و گیربکس می گیرند.

همان طورکه پیش تر گفته شد، اگر خودرو دیفرانسیل نداشته باشد، تایرها به یکدیگر قفل می شوند و با سرعت یکسانی گردش می کنند. در نتیجه این عمل، حرکت خودرو با دشواری روبرو خواهد شد. بنابراین، یکی از چرخ ها باید در جای خود بلغزد که برای این کار، نیروی زیادی لازم خواهد بود. این نیرو، از طریق اکسل، از یک چرخ به چرخ دیگر منتقل می شود و فشار زیادی بر اجزای اکسل وارد می شود. هم چنین، این موضوع سبب سایش تایرها نیز می شود. در این میان، دیفرانسیل نقش ویژه ای ایفا می کند و با تقسیم این نیرو بین تایرها، میزان استهلاک را کاهش می دهد.

زمانی که از دیفرانسیل عادی در ساخت سیستم انتقال قدرت خودرو استفاده می شود، رانندگانی که با چنین خودرویی خارج از جاده رانندگی می کنند، با مشکلات زیادی مواجه می شوند. به طور مثال، هنگام رانندگی در مسیرهای ناهموار، اگر یکی از چرخ های متحرک، اتصال با جاده را از دست بدهد، با انتقال تمام نیرو به این چرخ، این چرخ در هوا شروع به چرخش می کند و در نتیجه حرکت خودرو با مشکل مواجه می شود. راه حل غلبه بر این مشکل، استفاده از دیفرانسیل ضد لغزش (Antislip Differential) است. دیفرانسیل های ضد لغزش طی مکانیسم های خاصی، قابلیت چرخش خودرو سر پیچ ها را آسان می کنند. هم چنین، زمانی که یک چرخ شروع به لغزیدن می کند، گشتاور بیش تری به چرخی که نمی لغزد، منتقل می شود. دیفرانسیل های ضد لغزش انواع مختلفی دارند که از جمله آن ها می توان به دیفرانسیل های ضد لغزش کلاچ دار، دیفرانسیل های قفل شونده، و دیفرانسیل های تورسن اشاره کرد.

به طورکلی در دیفرانسیل های ضد لغزش، انتقال قدرت از طریق یک پردازنده الکترونیکی کنترل می شود. این سیستم کامپیوتری مشخص می کند که نیرو باید به کدام طرف و به چه میزان منتقل شود. سپس سیستم به همان میزان و نسبت، نیرو را بین دو طرف تقسیم می کند. به این نوع دیفرانسیل ها به اصطلاح AYC می گویند که از سرواژه های عبارت Active Yaw Control گرفته شده است.

 

۸٫سیستم کنترل باد فشار تایر

سیستم کنترل فشار تایر ابزاری است که به وسیله آن راننده خودرو می تواند از میزان فشار داخل تایرهای خودرو و گاهی از دمای تایرها آگاه شود. فشار و دمای بیش از اندازه کم یا زیاد تایرها می تواند خطرات احتمالی به همراه داشته باشد. این سیستم با کمک حسگرهای تعبیه شده در داخل تایر و فرستادن اظلاعات از طریق سیگنال های رادیویی به واحد کنترل مرکزی خودرو  عمل می کند و در صورت نیاز با استفاده از هشدارهای صوتی و تصویری راننده را از خطرات احتمالی آگاه می کند. در ادامه به انواع این سیستم های کنترل فشار تایر و نیز اهمیت وجود آن ها در خودرو اشاره ای کوتاه خواهیم داشت.

امروزه تعداد بالایی از سوانح جاده ای به دلیل وجود اشکال در تایرهای خودرو رخ می دهد، سوانحی که درصد بالایی از آن ها منجر به مصدومیت یا مرگ سرنشینان اتومبیل می شود. افزودن سیستم کنترل فشار تایر می تواند تعداد این تصادفات را به میزان بالایی کاهش دهد. طبق برآورد سازمان کنترل ترافیک ایالات متحده آمریکا، سالیانه ۵۳۳ حادثه ناگوار و منجر به مرگ در تصادفات جاده ای به علت مشکل تایرها رخ می دهد. قطعاً اضافه شدن این سیستم به تمامی خودروها از تعداد تلفات و مجروحین حوادث رانندگی می کاهد.

اهمیت وجود این سیستم زمانی مشخص می شود که بدانیم، سالیانه حداقل ۴۰ درصد از صاحبان خودرو، فشار تایرها را یک بار هم چک نمی کنند، بنابراین احتمالاً ۴۰ درصد از خودروهایی که در جاده ها در حال حرکت هستند، فشار تایر مناسبی ندارند و مستعد بروز حادثه ای ناگوار هستند. یکی دیگر از دلایل اهمیت وجود این سیستم، افت فشار تایر است که موجب افزایش مصرف سوخت و کاهش عمر تایر می شود. فشار کم باعث مصرف بیش تر ۲۰ میلیون لیتر سوخت در سال می شود که در نتیجه آن، ۲ میلیون تن دی اکسیدکربن وارد جو خواهد شد. همچنین سالانه ۲۰۰ میلیون به تعداد ضایعات تایر افزوده می شود. این ها دلایلی است که قانون استفاده از سیستم کنترل فشار تایرها در برخی از کشورها مانند ایالات متحده امریکا به تصویب رسیده است.


انواع سیستم هشدار دهنده فشار تایر

۱٫ غیرمستقیم  (INDIRECT)

در این سیستم از سرعت گردش چرخ ها و سیگنال های ارسالی حسگر سرعت هر چرخ برای هشدار به راننده استفاده می شود. وقتی یک تایر نسبت به تایر دیگر کم فشار تر باشد قطر آن کوچک تر شده و به همین علت برای طی مسافتی معین باید دور بیش تری بزند. بنابراین سرعت گردش آن نسبت به تایر پرفشار بیش تر خواهد بود. سیستم کنترل غیر مستقیم فشار تایر نیز با استفاده از همین اصل وقتی سرعت یک چرخ از  چرخ ها دیگر بیش تر باشد، آن را به عنوان تایر کم فشار نمایش می دهد. نقطه ضعف سیستم کنترل غیرمستقیم این است که می تواند کم فشار بودن حداکثر ۳ چرخ را هشدار دهد! یعنی از آن جایی که اساس عملکرد آن مقایسه سرعت چرخ ها است، وقتی که هر چهار چرخ کم فشار باشند، نمی تواند آن ها به عنوان تایرهای کم فشار نمایش دهد.

۲٫ مستقیم (direct)

 

در این نوع بر خلاف سیستم غیرمستقیم از حسگرهایی استفاده می شود که مستقیما در داخل تایر قرار داده شده اند، حسگرهایی که میزان فشار درون تایر و نیز دمای آن را اندازه می کنند. این حسگرها سیگنال های مربوط به اطلاعات میزان فشار و دما را به وسیله امواج رادیویی به چراغ های هشدار دهنده در جلوی راننده انتقال می دهند. در گذشته حسگرهای تعبیه شده در داخل تایر برای عمل کرد نیازمند باطری بودند، ولی امروزه مهندسین حسگرهایی را تولید کرده اند که بدون نیاز به باطری به کار خود ادامه می دهند و نیازی به باطری ندارند.

 

۹٫سیستم پیشگیری از تصادف

از دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی تعداد تصادفات رانندگی و جراحات و مرگ و میرهای ناشی از آن ها فوق‌العاده کاهش پیدا کرده است. این امر می‌تواند به دلیل قوانین مربوط به ایمنی خودروها باشد که در اکثر کشورها به تصویب رسیده‌اند. این پیشرفت ها در گذر زمان و به تدریج حاصل شده‌اند. برای مثال، معرفی  کمربند ایمنی در دهه ۵۰ میلادی را در نظر بگیرید. این ابزار ساده تأثیری آنی بر راننده ها نداشت. در واقع، تا مدتی طولانی استفاده از کمربند زیاد رایج نبود و در کل ایالات متحده آمریکا فقط ۱۰ تا ۱۵ درصد از راننده ها از آن استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۶۵، به ازاء هر ۱۰۰ میلیون مایل (۱۶۰,۹۳۴,۴۰۰ کیلومتر) سفر در ایالات متحده، تقریباً شش تصادف منجر به مرگ وجود داشت که آمار واقعاً تکان‌دهنده‌ای است. از سال ۱۹۸۴ به بعد، استفاده از کمربندهای ایمنی رفته رفته رواج پیدا کرد و علت آن هم وضع چندین و چند قانون سخت‌گیرانه بود.


در حال حاضر و در آغاز قرن بیست و یکم، به ازاء هر ۱۰۰ میلیون مایل سفر در ایالات متحده، کمتر از دو تصادف مرگ بار رخ می‌دهد. در سال های اخیر، راننده ها به تجهیزات ایمنی خودرو و سیستم های هشدار و پیشگیری از تصادف توجه زیادی نشان داده‌اند  و به دنبال افزایش تقاضا، خودروسازان هم به تولید و گسترش فناوری های پیچیده رو آورده‌اند. یکی از پیشرفت های مهمی که با امید کاهش آمار جراحات و مرگ و میرها صورت گرفته است، ابداع سیستمی به نام سیستم پیشگیری از تصادف (PCS) است. این فناوری به طور مداوم وضعیت راننده و موانع مسیر را بررسی می‌کند تا میزان خسارت و آسیب ناشی از تصادف را به حداقل برساند. از آن جایی که بیشتر سیستم های پیشگیری از تصادف به صورت اتوماتیک کار می‌کنند و تصادف ها هم قابل پیش‌بینی نیستند، طراحی این سیستم ها بسیار پیچیده است. سیستم باید به دقت تنظیم شده باشد و پس از تولید هم مورد تست قرار بگیرد. همان طور که می‌توانید حدس بزنید، تست کردن، بخش مهمی از فرایند تولید است تا اطمینان حاصل شود هنگامی که سیستم فعال می‌شود، کاملاً درست کار می‌کند. تنها چیزی که راننده هنگام رانندگی در جاده می‌خواهد این است که ترمز بدون جیغ کشیدن، خودرو را به حالت توقف در بیاورد. ولی سیستم پیشگیری از تصادف چگونه کار می‌کند؟ یک کامپیوتر چطور می‌تواند تشخیص بدهد حواس راننده خودرویی که از روبرو می‌آید پرت شده است و دارد از مسیر مستقیم منحرف می‌شود؟

دو نوع سیستم ایمنی در خودروها وجود دارند: سیستم فعال (active) و سیستم انفعالی (passive). سیستم ایمنی انفعالی، غیر فعال می‌ماند و فقط در صورت لزوم فعال می‌شود. یک مثال خوب از این نوع سیستم، همان کمربند ایمنی است. هنگامی که سرنشین خودرو کمربندش را می‌بندد، کمربند به طور اتوماتیک سفت نمی‌شود تا زمانی که خودرو به ناگهان متوقف بشود. شاید بتوان گفت کیسه هوا هم نوعی سیستم ایمنی انفعالی است. شاید هم بتوان استدلال کرد، چون کیسه های هوا به حسگرهایی متصلند که شدت تصادف را تعیین می‌کنند، و برای باز شدن از اطلاعات این حسگرها استفاده می‌کنند، در گروه سیستم های ایمنی فعال قرار می‌گیرند.

سیستم ایمنی فعال، به خصوص وقتی صحبت از سیستم پیشگیری از تصادف پیش می‌آید، بسیار با سیستم ایمنی غیر فعال تفاوت دارد. سیستم های فعال بر اساس سیگنال ها و اطلاعات گردآوری شده کار می‌کنند و کارشان این است که یا در مواقع خطر به راننده هشدار بدهند یا در مانورهای حیاتی، مانند کنترل  فرمان در حین ترمزگیری، به راننده کمک کنند. این قبیل سیستم ها، مدام به دنبال اطلاعاتی در مورد وضعیت جاری وسیله نقلیه هستند. از آن جایی که واحدهای تشخیص تصادف از فناوری های متعددی نظیر امواج مادون قرمز استفاده می‌کنند، بیشتر سیستم های پیشگیری از تصادف امروزی، به کمک رادار کار می‌کنند.

هر نوع موجی، می‌تواند مانند یک موج صدا تشدید یا منعکس شود. اگر بالای یک چاه یا یک دره عمق بایستید و داد بزنید، می‌بینید که صدایتان طنین می‌اندازد و منعکس می‌شود. سیستم های راداری، به جای امواج صوتی، از امواج رادیویی استفاده می‌کنند. امواج رادیویی نامرئی هستند و بسیار سریع‌تر از امواج صوتی حرکت می‌کنند. سیستم های پیشگیری از تصادف، مجهز به گیرنده های رادار کوچکی هستند که در جلو خودرو و معمولاً داخل جلو پنجره نصب می‌شوند و از آن جا پیوسته امواج رادار با فرکانس بالا ارسال می‌کنند. این امواج به نزدیک ترین اشیاء برخورد می‌کنند و به سمت حسگرها برمی‌گردند. یک واحد مجزا که به حسگرها متصل است، مدت زمان لازم برای ارسال و بازگشت امواج را محاسبه می‌کند. سیستم پیشگیری از تصادف با استفاده از این اطلاعات می‌تواند بلافاصله موقعیت، فاصله و سرعت خودرویی که از مقابل می‌آید را تشخیص بدهد. اگر تغییری ناگهانی که بتواند منجر به تصادف بشود در این موارد به وجود بیاید ، سیستم هشدار می‌دهد و یا به راننده کمک می‌کند از بروز تصادف جلوگیری کند. خب، تا این جا متوجه شدیم که اگر سیستم پیشگیری از تصادف، احتمال وقوع تصادف را تشخیص بدهد، نمی‌تواند دست روی دست بگذارد و اجازه بدهد اتفاق بدی بیفتد. ادامه مطلب را بخوانید تا ببینید در حال حاظر چه نوع سیستم هایی در بازار وجود دارند.

انواع سیستم های پیشگیری از تصادف

بعضی سیستم ها از یک هشدار صوتی استفاده می‌کنند تا احتمال وقوع تصادف را به راننده هشدار بدهند. این هشدار صوتی فقط به راننده هشدار می‌دهد و او را آماده انجام یک اقدام پیشگیرانه می‌کند. سیستم هایی هم وجود دارند که کنترل قسمت معینی از خودرو را به دست می‌گیرند. سیستم های ترمزی هم وجود دارند که با ایجاد فشار اضافی در ترمزها، به راننده کمک می‌کنند در اسرع وقت سرعت خودرو را پایین بیاورد و میزان خسارات ناشی از تصادف را کاهش بدهد. بعضی از سیستم های پیشگیری از تصادف به کمربندهای ایمنی متصل هستند و پیش از بروز تصادف، به صورت اتوماتیک کمربندها را سفت می‌کنند. اغلب به این گونه سیستم ها، سیستم سفت کننده کمربند گفته می‌شود. این قبیل سیستم ها باید بسیار دقیق تنظیم و نصب بشوند چون هرگونه عیب و ایراد کوچکی می‌تواند حواس راننده را پرت کند و خودش زمینه‌ساز تصادف بشود؛ به همین خاطر، مهندسان و خودروسازان، سیستم های پیشگیری از تصادف را بسیار دقیق تست می‌کنند تا مطمئن شوند هیچ عیب و ایرادی وجود ندارد.

 یکی از اولین موارد استفاده از سیستم پیشگیری از تصادف، در سال ۲۰۰۳ بود که کمپانی مرسدس بنز، سیستم Pre-Safe را روی سدان های S-Class نصب کرد. در آن زمان، کمپانی مرسدس بنز اعلام کرد: "این سدان اولین خودروی دنیاست که مجهز به یک سیستم شگفت‌انگیز است که می‌تواند بروز تصادف را چند ثانیه جلوتر تشخیص بدهد و برای جلوگیری از تصادف کارایی بسیار بالایی دارد." آن سیستم از حسگرهایی استفاده می‌کرد که زاویه فرمان و شتاب خودرو را محاسبه می‌کردند ولی قادر به ارزیابی شرایط محیطی نبودند.

سیستم پیشگیری از تصادف مرسدس بنز می‌توانست کمربندها را پیش از وقوع تصادف سفت کند، به طور اتوماتیک سانروف را بندد و هنگام مانورهای اضطراری، صندلی های خوابیده شده را به حالت اولیه برگرداند. سیستم های جدیدتر، نظیر سیستم Pre-Collision ساخت کمپانی تویوتا از رادار استفاده می‌کند. این کمپانی سیستم پیشگیری از تصادفش را در سال ۲۰۰۳ و روی تویوتا پریوس نصب کرد. این سیستم برای تعیین این که چه وقت ترمز کمکی فعال شود و کمربندهای ایمنی سفت شوند از امواج میلی‌متری رادار استفاده می‌کند. کمپانی تویوتا سیستم تنظیم صندلی های عقب هنگام بروز تصادف را هم تعبیه کرده است.

اگر بروز تصادف قریب‌الوقوع باشد، صندلی های خوابیده شده عقب به طور اتوماتیک به حالت اولیه برمی‌گردند. کمپانی فورد هم سیستم راداری خودش را به بازار عرضه کرده است. این سیستم روی جدیدترین محصولات این کمپانی مانند فورد Taurus، سدان Lincoln MKS و شاسی‌بلند Lincoln MKT نصب شده است. کمپانی های هوندا و نیسان و مزدا نیز سیستم های هشدار عبور از خط و پیشگیری از تصادف را روی بسیاری از مدل هایی که به فروش می‌رسند نصب کرده‌اند.

 

 

۱۰٫سیستم Stop-Start چیست؟

زمانی نه چندان دور با قاطعیت گفته می‌شد استارت زدن و روشن کردن موتور بیشتر از درجا کار آن کردن بنزین مصرف می‌کند. درست است که یک موتور سرد بیشتر از حد عادی بنزین مصرف می‌کند ولی چنانچه موتور از قبل به دمای لازم رسیده باشد، خاموش و سپس روشن کردن آن بنزین زیادی نمی‌سوزاند. به همین علت است که خودروسازان سیستمی ابداع کرده‌اند که به صوت اتوماتیک، زمان درجا کار کردن یک خودرو متوقف شده را محدود می‌کند. بهتر است بدانید نخستین بار کمپانی فولکس واگن در سال ۱۹۸۳ سیستم stop-start (توقف-حرکت) را با مشارکت کمپانی Polo Formel E تولید کرد. این سیستم در خودروهای هیبریدی نیز شبیه خودروهای بنزینی کار می‌کند. هنگامی که خودرو متوقف می‌شود، کامپیوتر خودرو سوخت‌رسانی و جرقه زدن شمع‌ها را متوقف می‌کند. وقتی راننده پایش را از روی ترمز برمی‌دارد یا کلاچ می‌گیرد، موتور دوباره روشن می‌شود.

 البته سیستم استارت باید به اندازه کافی قوی باشد تا بتواند این خاموش و روشن شدن را تحمل کند. از طرفی، باتری نیز باید سالم و قوی باشد تا بتواند نیازهای برقی خودرو را هنگامی که موتور خاموش است برآورده کند. هنگام پایین آمدن از سراشیبی تپه‌ها نیز سیستم stop-start می‌تواند به راه حلی ساده برای کاهش مصرف سوخت تبدیل بشود. در سال ۲۰۰۸، کمپانی مزدا سیستم Smart Idle Stop یا به اختصار (SISS) را مورد آزمایش قرار داد. این سیستم بدون اتکا به موتور روشن به کارش ادامه می‌دهد. SISS می‌تواند دینام را به گونه‌ای مدیریت کند که چهار پیستون را در حین کار کردن از حرکت باز دارد.

به این ترتیب هنگام استارت مجدد، سیلندری که در حالت تراکم به سر می‌برد به سوخت بسیار کمتری نیاز خواهد داشت و می‌تواند نیروی کافی را برای سیلندرهای مجاور تولید کند تا به حالت تراکم برسند. سیلندر مجاور به اندازه عادی سوخت دریافت خواهد کرد و احتراق آن میل‌لنگ را در جهت صحیح به حرکت در خواهد آورد. متأسفانه، این ایده ناب هیچ‌گاه رنگ خط تولید را به خودش ندید و کمپانی مزدا به سراغ سیستم i-stop رفت که در ژاپن و اروپا روی موتورهای ۲ لیتری بنزینی ساخت مزدا نصب می‌شد. این سیستم برای کمک به احتراق مجدد، از روش انفجار سوخت استفاده می‌کرد، به این ترتیب، فشار زمان استارت را کم و زمان استارت مجدد را به نصف (بنا به ادعای کمپانی مزدا حدود ۰٫۳۵ ثانیه) کاهش می‌داد. کمپانی فورد به تازگی اعلام کرده است سیستم stop-start این کمپانی که روی بعضی سدان‌ها و شاسی‌بلندهای مدل ۲۰۱۲ به بعد نصب شده است این توانایی را دارد که مصرف سوخت را تا ۱۰ درصد کاهش بدهد.

 از طرفی کمپانی مزدا که بیشتر به کاهش مصرف سوخت اهمیت می‌دهد، مدعی است خودرو مزدا ۳ که به سیستم i-stop مجهز باشد در شهر فقط یک دهم درصد مصرف سوخت را کاهش می‌دهد. با این حال، مزداهای وارداتی به ایالات متحده به سیستم stop-start مجهز نخواهند شد تا زمانی که این سیستم به عنوان بخشی از یک پکیج ویژه کاهش مصرف سوخت ارائه شود. بازار کانادا نیز بازاری است که سیستم stop-start می‌تواند در آن موفقیت‌هایی به دست بیاورد. در شهر تورنتو قانونی وجود دارد که طبق آن درجا کار کردن قایق‌ها، خودروها و حتی اتوبوس‌ها بیش از یک دقیقه جریمه‌ای ۵۰۰۰ دلاری به دنبال دارد. شاید این قانون نیاز داشته باشد در گوشه گوشه شهر افسرهایی مستقر شده باشند ولی تلاش قانون‌گذاران برای کاهش مصرف سوخت قابل تقدیر است.

 

امیدواریم با ارائه این مطالب اطلاعات جامعی را در اختیار شما کاربران گرامی قرار داده باشیم همواره ما را از نظرات خود بهره مند سازید.

گرد آوری: علیرضا

پاسخ دهید